Hoewel ze op de weg ook nog superveel ambities heeft, neemt Femke Markus waar het kan een gravelwedstrijd in haar programma op. En met succes. Nadat ze zich vorig jaar in Aalten voor het eerst tot Nederlands kampioene op de gravel liet kronen, greep ze zondag het goud op het EK in Houffalize. Ze bleef er landgenote Shirin van Anrooij voor, die naar het zilver reed. Een logisch volgend doel voor Markus is het WK, maar dat zal niet voor dit jaar zijn, want de renster van SD Worx-Protime reist niet af naar Down Under omdat de wedstrijd niet in haar wegprogramma past. Maar ze toont graag haar net veroverde kampioenstrui op bijvoorbeeld het NK in Rijssen.
Spannend was de Europese titelstrijd in België zeker. Op een lastig parcours in de Ardennen was Markus mee met de besten in koers, toen ze plotseling met haar wiel in een verkeerd spoor terecht kwam. In de modder kwam ze bijna ten val, maar ze raakte er wel de aansluiting met de eersten kwijt. "Toen schoot wel even door mijn hoofd 'het zal toch niet weer gebeuren dat ik naast de titel grijp'," verwijst ze naar het NK op de weg in Nijmegen toen ze het goud nipt aan toekomstig ploeggenote Lieke Nooijen moest laten. "Maar veel tijd om erover na te denken, was er niet. Ik moest eerst de aansluiting weer maken om aanspraak op de titel te kunnen maken. Dat lukte gelukkig. Vervolgens moest ik toch wel een beetje bluffen toen Shirin van Anrooij aanviel in de kopgroep van drie. Ik besloot niet te reageren maar gelukkig deed de Française Axelle Dubau-Prevot dat wel. Nadat we weer hadden aangesloten, kon ik gelukkig de sprint winnen. Echt genieten om die kampioenstrui nu te mogen dragen. Straks op het NK en ook bij een gravelwedstrijd in Zweden. Eerst baalde ik dat die Scandinavische wedstrijd verplaatst was, waardoor ik niet in mijn NK-trui daar mocht rijden. Maar nu mag ik starten in mijn Europese trui en dat is helemaal super natuurlijk. Net zoals ik straks trots als Europees kampioene zal rijden op het NK in Rijssen op 19 september."
Genieten van afwisseling
Op de weg is ze nog superambitieus en ze vindt zichzelf dan ook vooral een wegrenster die – waar het kan – ook gravelt. Maar ze geniet wel volop van de afwisseling tussen de disciplines. "Het ene moment rijd je een wegkoers die je als team met een plan ingaat en waarbij je ook instructies via de oortjes meekrijgt. Maar als je gravelt, rijd je veel meer een individuele koers waarbij je zelf goed moet nadenken over je tactiek. Daar haal je denk ik op de weg later ook wel weer voordeel uit. Bovendien is gravelen ontzettend afwisselend, je rijdt op veel verschillende soorten ondergronden en het brengt je op mooie plekken waar je met de wegfiets niet snel zal komen. En doorgaans wint altijd de sterkste, de parcoursen zijn veeleisend en teamtactiek komt minder vaak voor." Het ultieme doel is nu natuurlijk om ook nog eens wereldkampioene te worden op de graveldiscipline. "Een regenboogtrui is het hoogst haalbare natuurlijk in elke discipline. Maar dit jaar zal dat niet lukken. Het parcours in Australië spreekt me zeker aan, maar de wedstrijd past niet goed in mijn wegprogramma. Ik heb dan gewoon een aantal wedstrijden op de weg op de planning staan. Maar als het in de toekomst een keer wel past, wil ik zeker proberen ook op het WK voor het hoogste te gaan."
Bij de mannen was Rick Ottema de best geklasseerde landgenoot. De noordeling eindigde als tiende.
